ابو بكر داد و به مكه فرستاد و چون ابو بكر از شهر بيرون رفت جبرئيل آمد و گفت : يا رسول اللّه ، ان اللّه يقرئك السّلام ، و يقول لك : لا يؤدى عنك ، الا أنت ، أو رجل منك « 1 » ، يعنى بدرستى و راستى كه به نزديك تو سلام مىرساند خداى عزّ و جلّ و مىگويد مر ترا كه اداى اين رسالت نكند از تو مگر تو يا مردى كه از تو باشد . رسول صلّى اللّه عليه و آله گفت : على ، منى ، و أنا من على . يعنى على از من است و من از على . و او را حاضر كرد و بر ناقهء غضباء كه از آن رسول صلّى اللّه عليه و آله بود سوار گردانيد و فرمود كه به عقب ابو بكر برو چون به او رسى سوره از او بستان و او را مخير گردان اگر خواهد با تو بيايد و اگر خواهد بازگردد ، و گفت يا على چون به مكه رسى اين سوره را بر ايشان بخوان و عهد مشركان بينداز با اين عبارت : اركب يافتى الغضباء ، و الحق أبا بكر ، فخذ براءة من يده ، و امض بها الى مكه ، فانبذ بها عهد المشركين اليهم ، و خير أبا بكر ، بين أن يسير مع ركابك ، او يرجع الى . يعنى ناقهء غضباى مرا سوار شو برس به ابو بكر و بستان سورهء براءة از دست وى و ببر به مكه و بشكن به ان عهد مشركان را به سوى ايشان و مختار ساز ابو بكر را ميان آنكه در ركاب تو باشد و به مكه آيد يا برگردد به سوى من . چون امير المؤمنين به ابو بكر رسيد ابو بكر بترسيد و حالها تفحص كرد على عليه السّلام گفت خير است و احوال بازگفت ابو بكر سورهء براءة به وى تسليم كرد و بازگشت ، و چون به خدمت رسول صلّى اللّه عليه و آله آمد گفت : يا رسول اللّه انك جعلتنى لامر طالت الاعناق اليه فلما توجهت له رددتنى عنه . گفت : اى رسول خداى بدرستى تو گردانيدى مرا اهل از براى كارى كه گردن‌ها دراز شده بود به سوى او پس چون توجه كردم مر آن را مرا برگردانيدى از آن آيا در حق من آيتى فرود آمد . گفت : نه و لكن الامين ، هبط على عن اللّه تعالى ، بانه لا يؤدى عنك ، الا أنت ، أو رجل منك ، و على منى ، و لا يؤدى عنى ، الا على . گفت آيتى نيامد اما جبرئيل امين بر من فرود آمد از پيش خداى تعالى و گفت كه اين رسالت ادا نكند مگر تو يا مردى از تو و على از من است و ادا نكند از من مگر على . و بدان نبذ عهد « 2 » قوت اسلام بود و صلاح مسلمانان و فتح مكه بر آن ظاهر شد و اين مرتبه عظيم بود و مقامات رفيع امير المؤمنين را كه حق تعالى لايق نديد كه اين مرتبه و عزت غير او را

--> ( 1 ) - مناقب ابن شهر آشوب 2 / 145 و الغدير به نقل 73 كتاب اهل سنت . ( 2 ) - نبذ عهد : نقض عهد و لغو پيمان